Sittersproject

Geen onvrijwillige fixatie met onrustbanden, maar begeleiding door specifiek getrainde personen.

01-01-2019 | 15:38

Subsidie: € 20.000,-
Looptijd:  2020 

Patiënten die hun eigen behandeling of die van anderen in gevaar brengen, en wilsonbekwaam zijn, worden in het ziekenhuis soms onvrijwillig gefixeerd door middel van onrustbanden. Fixeren is een nare ervaring voor patiënten en familieleden maar ook voor zorgverleners: het sluit niet aan bij een gevoel van menswaardigheid. Het doel van dit project is om onvrijwillige fixatie met onrustbanden bij wilsonbekwame patiënten die opgenomen zijn op de medisch psychiatrische unit van Amsterdam UMC binnen een jaar te verminderen door de inzet van sitters, met behoud van veiligheid voor patiënten en betrokkenen (zorgprofessionals, familie). 

Sitters zijn personen zonder speciale opleiding die constant toezicht houden op een patiënt en hem of haar zo nodig  afleiden, oriënteren en corrigeren. De doelgroep zal in eerste instantie bestaan uit mensen met cognitieve beperkingen zoals een delier of een postcontusioneel beeld. Naast dit doel ontwikkelen we een training voor de sitters en een draaiboek voor de inzet van sitters, met o.a. kenmerken van patiënten waarbij een sitter ingezet kan worden en kennis en vaardigheden die een sitter nodig heeft. Met deze training en het draaiboek kunnen de sitters ook op andere afdelingen ingezet worden.

Het project draagt bij aan het vergroten en verder ontwikkelen van de medemenselijkheid in de zorg vanwege het zoeken naar een menswaardige oplossing om patiënten te begeleiden die geagiteerd, angstig of onrustig zijn door een tijdelijke of chronische aandoening. Binnen de huidige organisatie van de zorg is een-op-een begeleiding vaak niet mogelijk. Juist die persoonlijk aandacht in één op één begeleiding kan ervoor zorgen dat iemand niet gefixeerd hoeft te worden en dat is wat we heel graag willen zien. 

In januari 2020 treden twee nieuwe wetten in werking, die ook hun impact zullen hebben op de zorg in ziekenhuizen. Het gaat om de Wet zorg en dwang voor mensen met een psychogeriatrische aandoening of een verstandelijke beperking en de Wet verplichte ggz als het om mensen met een psychiatrische aandoening gaat. Een belangrijk uitgangspunt van deze twee nieuwe wetten is zo min mogelijk onvrijwillige respectievelijk verplichte zorg inzetten (Wet zorg en dwang). Een lijn die eigenlijk al jaren terug is ingezet, maar die nog verder uitgerold kan worden in de ziekenhuizen. Dit project kan een bijdrage leveren aan het terugdringen van onvrijwillige dan wel verplichte zorg.